براسانی دیوانجاه
این وبلاگ هیچ گونه گرایش سیاسی نداشته و یک مکان آزاد می باشد (شعر ، داستان ، عکس ، مطلب و مقاله (بلوچی و فارسی)) . 
نويسندگان

بلوچستانی دَمَگ دو اَنت یکے سرحداِنت ءُ یکے مکران اے هر دو دَمَگ ءِ دودءُربیدگ،زبانءُ دِگه بازین چیزانی همگرنچیءُ شریداری هست ءُ اے هردو دَمَگءَ هم وتی هاسین دابءِ رسمءُ دود هم هست مه لهتے رسمءُ دود دِگری هم گِندَگءَ بیت .سیستانءُزاهدانءُ واشءُمیرجاوه رومِنِدی بلوچستانی سرحدے دَمَگءِ مُلکءُ شهرانت سراوانءُسبءُسورانءُمگسءُ پهرهءُ دلگانءُبزمانءُنیک شهرءُ کسرکندءُسربازءُ چهبارءُ کنارک مکرانی دَمَگءِ رومندی بلوچستانی شهرانت عهدیگینءُ کدیمیٹِکءُ نِشان ءُ راجدپتری پٹءُلوٹایشیءَ چمشانک دنت که بلوچ راجءُ دگه آریایی راج گون یکدگرءَ هوری ءُ تپاکیءُ سیادی هست ءُ بلوچ راج یکے چه عهدیگین ایرانی راجان انت چه عهدیگینءُ باستانی رسمءُ دود ایرانی راجانی چاگردءَ بهارگاهءُ بهاری نوکین روچ بزان نوروزءِ جَژنءُ گَلءُشات بیگءِ برجم دارگ ءُ جژن گِرَگ اِنت هر یک چه اے آریایی راجانءَوتی هاسین رسمءُ دوداش بوته همی پیمءَ بلوچ راج مه سرحدءُ مکرانءَبهارگاهی موسُم وتی رسمءُ دودءِ پابند بوتگ انت اے رسمءُ دود هنچوش دِگه بازین رسمءُ دودءِ چوشکه بِجّارءُ هشرءُ ونتوکی شموشگ بوتگءُ لهته گارءُزیان بوتگ انت بلوچ راج هور گون کهچرءُ گیابانی پُلّلان مه بهارگاهی نوکین روچ وتی گَلءُ شاتیءَ درشان کته ءُنوروزی جژنءَبرجم داشتگ مه سرحد گیشترین رسمءُ دود مه نوروز کهچرءُ پَسءُ مالانی هاترا ءُ مکران مَچّءُ مچکدگءِ بابتءَبوته


نوروزءُ بهارگاهی رسم ءُ دود مه مکران

گون بهارگاهی آیگءُ نوروزی موسُمءَ نوکین زندءِ بنگیجءَ بیتءُ کوچِّگءُ کهچرسبزنتءُ وش رنگین پُلّلانی بو تالان بنت مهلوک چه ائ هداداتگین مِهرءُ مُهُبتانی مارگءُ احساس کنگءَ په وتی دلانی پهکءُ پَلگارکنگ تیار بنتءُ گون گِندُکءُ سیاد گندی گندءُ نِندان گون همدلیءُ تپاکی گون نوروزی موسمءَ دلءِ زنگان چه کستءُ کینگ شودنتءُ چه دلءَ دَریچ کن آَنت ءُ گون جلاداتگین دلئ په وتی زِند بدل کنگ ءُ گهبودیءَ وتی جاورءِ سَمبهینَگءَ گلائیش بنت. عهدیگین بلوچ راجءَ گوشته چه بهارگاه ءُ نوروزپیسرا نبروزشاه گون وتی مُرگءُ مالانی لشکرءَ په بلوچستانی میارجلّی،مهمانداری،زهم جنی،یک رنگی ملکءِ گِندگءُسیل کنگءَ کئیت سال وش ءُپربرکتین سالی بیت وداریگ بیت نوکین روچءُنوکین زندئ پیداگ انت گَلءُ شات ببیت ءُ بهارگاهی جژنءَ برجم داریت.گون زمستانی سارتین موسُمی روگءَ سارتی وتی بونڈکان پتاتءُ هنون بهارگاهی موسم انت.

مکرانی دَمَگءِ مهلوک وتی مَچّءُ مچکدگ هور گون لوگءُ دواران پهکءُ پلگار کن انتءُ په بهارگاهی ٹکءُنشانءَ وتی لوگانی دیمءَ مچانی تاکءُ کرزان لونج کن انت دان مهلوک بزان انت که بهارگاهی موسم انت .

 

 

یکئ دگه چه بهارگاهی رسمءُ دود مه بلوچستانی مکرانی دمگءَ مَچّ کِش انت بزان مچانی نهالانی در کنگءُ کشگ انت پیش چه نوروزی موسمءَ مچدارین بلوچ وتی مچانی نهالانءَ گون بلوچی ازبابءُ وسیلهان بزان گونگءُ تپرءُ سنگ چه مچانی بُنءَ گوجنتءُدرکن انت ائ رسمءُ دودءَ نهال گوج گشنت پد چه نهالانی گوجگءُ درکنگ ایانی بنءُ ریشگءَ گون پُچءُ گونی پوشنتءُ مه آپی جو هل انت دان چنت روچ میس بکشنتءُ آپ بورنت بهارگاهی اولیگین روچ بزان نوروز نهالانءَ چه آپ درکن انتءُ په کِشگءِ هاترا کماشءُ مسترین مهلوک په وتی کسانین زهگءُ چُکان ڈیکی ءُ بهارگاهی ایدیگ دینت دان کسانین زهگ گون وتی دستءَ ائ نهالءَ وتی زمین ءُ مِلکءِ سرا بِکِشنت ائ نهال که هر کس په وتی دستان کشیت دَزنهال گُشنت دزنهال هما کسی میراث بیت که آ وت په وتی دستان کشتءَ وت آپءُ مین کرته گون پتی میراث په دگه چکان بهر نه بیت.

یکئ دگه چه بهارگاهی رسمءُدودمههر دو بلوچستانی دمگءَ بزان سرحدءُ مکرانی دمگ سُرومَگ سایگ انت مه پیشیگین دورءُ باریگ بلوچ جنین زالانءُ جنین آدمان سرمگی سنگ گون دستءَ هور گون یک گِردءُساپین کسانین سنگئ  که ایرا مُشتِگ گشنت مه دگه مزن ترین جُهلین سنگئ که ایرا وانک گشنت ساته دان آرتی پیم ببیت ائ ساتگین سرمگءَ مه سرمه دانی تها کرته دان مه دراهین سالی روچان هر دمان که بلوٹ انت گون شیپک مه وتی چمان کشّنت مه اولیگین بهارگاهی روچان مات وتی کسانین جنین چکانءَ یک سرمه دان سرمگ بهارگاهی ڈیکی داتگ .

اگان مه بهارگاهی موسمءَ نُنوکئ چه مات ودی بوته اگان پُسّک بوته گیشتر که ایرا نبروز یا نوروز نام پِربستگ اش اگان جنکئ بوته ایرا بلوچی جرّءُ داری نامان چوشکه ازگند،درنهءُ کلمپر نام پربستگ.

بلوچ راج مه بهارگاهءَ هاس اباتین سالان گَل شات انت ءُ وتی وشدلیءَپه هرنیمونءِ درشان کنت مه همی موسمءَ کسانین بچانی سور ءُ ورناین زهگانی سیرءُ اروسانی جژن برجم دارگ بیت مه پیشیگین ءُ عهدیگین وهدءُ زمانه بلوچ راج مه وتی سورءُ آروسان سهبتءُ ناچ ءُ ڈهل کرته ءُ دان هپت شپءُروچ ائ جژن برجم دارگ بوتگ مه پیشیگین وهدان بهارگاهی موسم کماشانی دیوانءَ پهلوانءُ شائر آتکگءُ شپ دان سباهءَ په آ مهلوکءُ که چلدانءُ آچش پهناتءَ نشتگ بوتگ انت پهلوانی سازءُ زیمل که نامدارین ءُ مزن زهم جنءُ جنگاورین مردانی گلایگءُ ایانی نه ترسیءُ زورانکیءِ سپت کنگ بوته گوش داشتگ پد چه نامدارین بلوچانی وزبت بهارگاهی شئر ءُ مکرانی وش تامین نیوگءُ وش نماین مچکدگءُ کهچرءُ چَمّگانی شئر الهان کنگ بوته.

یکئ دگه چه بهارگاهی رسم ءُ دود مه بلوچستانءَ اشنت که پیروکءُ بَلّوکان مه چلدانی پهناتءَ که آس روک بوتهءُ دیگ مه پادینکی سرا ایربوته په وتی کسانین نُماسَگان پیشیگین بلوچانی کسهءُ راجدپتری گپانءَ گوشته وتی نماسگان پنت داته دان په وتی مکه این مات بزان بلوچستانی آباتیءُ دیمرویءَ جُهد کن انت.

 

 

نوروزءُبهارگاهی رسمءُدود مه سرحد

ائ موسمءَ سرحد زمینءُ بلوچستانی دشتءُ دَمَگءُکهچرسبزءُ وڈوڈین گُلءُپُلّانءُجرّءُدارانی بو تالان اِنت بلوچ راجءُ مهلوک مه سرحدءَ گیشتر مالدارءُ پسءُمیشانی واهندانت پیش چه نوروزءَ وتی پسءُ میشانءَ سمبهینتءُ سینگارانتءُ اوانی پشمانءَ شودانتءُ پدچه شودگءَ پسانی پژمانءَ چن انت مه پسانی لاپءُ دنبگان بلوچی جرّءُدارانی پلانی پیمءَ هل انتءُ گون حنّاءُ هناری پوستءَ رنگ کن انت دان پسءُ میشان شوک به بنت ائ پسانی پل که بلوچی جرّءُدارانی پلانی وڈانت هرکومی کهچری پُلّءَ چه دگه کومانی کهچری پل دگری هست هنچوش هر کومی پسانی رنگ کرتگین پل چه دگه کومانی پسانءَ پل دگرانت اگان ای پسان گون دگه کومانی پسان هوربترّانت جه یارگ بنت هنچوش پسانی پادءُ گردنءَ ژیلینگوک لونج کنت دان توار به دینت ژلینگوک تها کسانین سنگ هل انت هر کومءِ پسانی ژلینگوگءِ توار دگرئ ءُ چه پسانی پُلّ ءُ پسانی ژلینگوگ ءِ توار زانگ بیت ای پس کجام کومی پس اِنت مه نوکین بهارگاهی روچ بزان نوروزی موسمءَ پس چرانی جژن برجم دارگ بوته ای وڈءَکه هرکومءَ وتی تمامین مالانءُسمبهینتگین ءُ سینگارتگین پسءُ میشانءَ مه وتی کهچر یکجه جم کته ءُوتی راجءُ کومی مزنیءُ تاکتءَ درشان کته ءُ وتی گَلءُشاتیءَ گون پس چرانی جژنءِ برجم دارگ مه وتی تچک پراهین کهچرءَ پیش داشتگ ءُ پَهر بستگ که منی هلکی پسءُ مالان چه دگه کومانی پسءُ مالان گیش انت ای بهارگاهی جژنءَ پس چرانی بزان بهارچرانی جژن گُشنتءُ مه نوروزءُ بهارگاهی موسمءُ برجم دارگ بوته.

یکی دگه چه بهارگاهی رسمءُدودمه سرحد هلک لڈّی بزان گدام لڈّی انت هر کوم وتی هلکءُ گدامانءَ چه زمستانی جه منند ءُ جاگه لڈّینیت ءُ مه بهارگاهی کهچربارت پد چه گدامانی شَلینگءُ جم کنگ هلکی تمامین مهلوک کسانءُ مزنءُ پیرءُورناءُ جنین زهگءُ مردین زهگ مه گدامانی پهنات گِرد اوشتنت لیکو وان انت ءُ گُشنت چه زمستانی هلکءَ لڈّاِتین په ائ امیتءُواهگءَ که دگه سالئ په سلامتی همی وتی زمستانی جاهءَ برگردینءُ وشین سالءُ پربرکتین بهارگاهی امیت وارین ای لیکوانءَ وان انت

هلکانءَ لڈّاَنت ءُ رَوَن کوهءَ             گوات شمال کشّیتءُ بیاری شمئ بوءَ

من رَاون کوهءَ کوه سَرئ نِندون       پیشُکئ سِندون ماسگی بَندون

منرَاونکوهءَکوه بهارگاهنت             گونڈکءُ ماسی وابءُ آگاهنت

من جَنین لیکو تَ منی دپا سیل کن         من رَوُن کوهءَ پُل بهار سیل کن

پد چه لیکوءِ وانگ دوا کن انت چه پاکین پروردگارءَ په وتی نوکین جاهءُ بهارگاهی کهچر مه نوکین سالءَ وشیءَ لوٹ انت ءُ په وتی سردارءُ کماشءِ جان دُراهی ءُ وشیءُ مزن شانیءَ دوا کن انت ءُ چه وتی کومءِ سردارءُکماشءَ روگءِ رُکستءُ اجازت لوٹانتءُ هور گون سردارءَ دیم په نوکینءُ بهارگاهی کهچر رونت پد چه وتی بهارگاهی کهچرءِ رسگ وتی بارءُ بُنَکءُ گدامان یک جه ایرکن انت ءُ گِرد ایانی پهنات اوشتنت ءُ ادا هم لیکو وان انت گل ءُ شات انت ءُ پد چه پس چرانی جژنءِ برجم دارگ وتی گدامانءَ لِکءُ جِک کن انت ای وهدءَ په وتی سرداری مدحءُ سپتءَ لیکو وان انت.

یکئ دگه چه بهارگاهی رسمءُ دود مه سرحد اِش اِنت که اولیگین روچ چه بهارگاهءَ پسانی شیرءَ مه مشکان کن انت چول دینت دان مِسکه ءُ نیمگ جتا بیت مسکه مه دیگ جوشین انت ءُ روگن وش کن انت گون نان ورنت چه هما بزءُ میشان شیر که اولی زنک بزان اولیگین رَنداِنت که زاتگ اَنتءُ ایانی شیراش دوشتگ ءُ شیلانچ اش جوڈ کُتَگ ائ شیلانچءَ هاسین مردمی بهارگاهی ڈیکیانت بزان نوک آروس ءُ هما جنین آدمانئ که اولی رند گیمار بوتگءُ چک اش یارته ءُ هنچوش په هما مردمئ که گون هم دگرءَ  زهر بوتگءُ نوک وَشّان ءُ سُهل اش کتگ.

 

یکئ دگه چه نوروزی رسمءُ دودمه بلوچستان بهارگاهی اولیگین روچءَ اسپنتان سوچک انت په ائ امیت ءُواهگءَ که ای هلکءُ دمگءَ چه بلاهان ءُ دژمنانی چم نزر بِرکینیت.

 

 

بهارگاهی وَردءُ وراک

بهارگاهی وَردءُوراک گیشتر چه پسءُ میشانی شیرءُ هنچوش هشترءُ کوکانی شیر هور گون بلوچی جَرّءُ دارانی تاکءُ بَرءَ جوڈءَ بیت لهتئ چه بهارگاهی وَردءُوراک چه درچکانی پُلّ ءُ ریشگان اڈ کنگ بنت چوشکه بٹءُ گیشری پُلّ هنچوش بهارگاهی حلواءُ شیرکنین وراک چه نایءُ هرماگ هورگون مسکهءُ پسی روگنءُ نانءُ نگن جوڈءَ بنت . چُنت بهارگاهی وَردءُ وراک ایش انت

 

شیرءُ گواتک

پد چه پسانی شیرانی دوشگ شیرانءَ مه مَشکءُ هینزک ریچنت ءُ چول دینت دان شیری مسکه جتا بیت ءُ آ شیر که مانیت مه کُلّو ریچنت ءُ ایرکن انت یک وش بو وش تامیت بهارگاهی تاکئ که آیرا گواتک گُشنت هور گون پلپل کُٹانتءُ لیچ لیچ کن انت ءُ گون تُرپشین شیرهور جن انتءُ گون نگن وَرَنت ائ وراکءَ شیرءُ گواتک گُشنت گیشتر مه بهارگاهی موسمءُ که شیرءُ روگن ءُگواتک بازاِنت ائ وراک ورگ بیت.

پُترونک

بهارگاهءِ سبزین تاکئ هم اییءِ تاک ورنت هم  گون نان پچنتءُ پتونکی نگن جوڈ کن انت

کاوک

یک دگه بهارگاهی تاکءِ که ایرا کاوک گُشنت هورگون آپ لهڑدینتءُ جوشین انت پد چه گرادگءُ جوشینگ هورگون هناردانءُ بلوچی آچار بزان بلوچی کشک گون مُشتِگءُ وانک ساینتءُ لیچ لیچ کن انتءُ مه بهارگاهی موسمءُ گون نانءُ نگن ورنت ائ وراک کم هونیءِ درمان انت ءُ تاکتءَ بازءُ گیشءُ کنت.

گون آپ

گون یک درچکئ که آییءِ بَر ءَ کسانین دانگ ءُ سبزین پوسَک بِر اگان ائ دانگءَ بساینت ءُ بکٹ انت چرپین روگن دَرکنت اگان گرمین آپ هور جن انت یک وش تامینءُ چرپین وراک ءِ وشءَ بیت ائ وراکءَ گون آپ گُشنت هور گون تیموشءُ تینی نان هنچوش زرتی نگن بزان شُلّو ورنت په لاپ دردءَ وش انت گون ئ روگین په سرین دردءُ پا درد شرانت.

 

هیرءَ

گَلّه هی دانءَ گون تُرپشین شیرلهڑدینتءُجوشینانت هلنت هشک ببیت پد چه هشک بیگ دان چوپ تها کُٹانتءُ پدءَ گون هَشءَ دُرشنت دان آرت ببیت هر وکت که لوٹ انت کارمرز کن انت کمئ آپءُ کمئ هیرءَ ئ آرت هور جن انتءُ اییءِ سرا روگن ریچنت نای دانگءُ یک یک مان جن انت ءُ ورنت.

دانکو

یک گله هی دان که ایرا پشمک گشنتءُ په گله هی دان مزن ترانت هور گون دازرد یان هِچک مه پسی شیر لهڑدینتءُجوشینانت ءُ تینی سرا تاپنت دان پچیتءُ هشک ببیت ائ زردینءُ پتکگین دانءَ که نرمءُ وش تام انت دانکو گشنت.

وَشَّک

گواتامی برءِ مَجگءَ گون پسیشیرلهڑدینتءُجوشینانتءُمه روچی سرا هِل انت دان هُشک ببیت وش تام بیت پمیشکه وشّک گشنت.

تُرُپشَک

گواتامیبرءِمَجگءَگونتُرُپشینشیرلهڑدینتءُجوشینانتءُمهروچیسراهِلانتدانهُشکببیت تُرُپشءُ وش تام بیت اشیءَ ترپشک گشنت.

دانکوءُ وَشَّکءُ تُرُپشَک هور جن انت ءُ ورنت.

پِسّ

جوئ دانءَ پیش چه زرد بیگ هما وهد که انگت سبزانت چه هوشک دَرکارنتءُ تینی سرا تاپنت دان پچیتءُ هشک بیت آیرا گون هَشّ دُرُشّنتءُ آرت کن انت گون هُرماگ پُنڈانتءُ گِلڈ کن انت مه بهارگاهی موسمءَ ورنت.

حلوا چنگال

سیسِرکی نگنءَ تِریت کن انتءُ هورگون نای پُنڈانتءُ لیچین انت پسی روگنءَ گرم کن انتءُ ایی سرا ریچنتءُ ورنت.

 

حلوا مَدَر

نیمگءُ مِسکه ءَ آچشی سرا آپ کن انت ءُ اییءِ پوچانءَ هور گون زرتی کُٹتگین دان گون نای هور جن انت گون مسکه ئ پوچان گِرادنت آیی سرا پسی روگن ریچنت وش تامین حلوا ئ وش بیت آیرا حلوا مَدَر گشنت مه بهارگاهی موسم ورنت.

 برگرفته از ندای زاهدان - عبدالسلام بزرگ زاده -

[ سه‌شنبه ۱۳ فروردین ۱۳٩٢ ] [ ٧:٢٧ ‎ب.ظ ] [ عادل قنبرزهی ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

امکانات وب
قرآن آنلاین

,,

اسما خداوند متعال