براسانی دیوانجاه
این وبلاگ هیچ گونه گرایش سیاسی نداشته و یک مکان آزاد می باشد (شعر ، داستان ، عکس ، مطلب و مقاله (بلوچی و فارسی)) . 
نويسندگان
 


ھانی و شئے مرید
"

اولی بھر"
یک روچے چاکر شیھک لشکرے زیریت و دیم پہ شکاران روت ـ پچ ترّگے وھدا تونیگ بیت، دیناری ھلکا سرے کپیت، بلے دینارءِ جند لوگا نبیت ـ چاکر ھلکا توار جنت و آپ لوٹیت، ھانی تاسے پرّ کنتَ بلے پیش چہ اِش کہ آپانءَ بدات ، ھیال کنت کہ اے مرد سک تنیگ اِنت و گرما جتگ، اگر گرما گرم آپانءَ بورات، بلکیں گرمازدگ ببیت و آپ آییءَ بگرانت، لنشے آپانی تھا دور دات ـ چاکر آپانءَ چہ ھانیءِ دستا گریت و گلایش بیت پہ ورگا ، چاکر پیشی تاکءَ گندیت، پیشءَ ھپ و یک گور کنت و آپانءَ وارت ـ
آپانءَ وارت، دیما گوں ھانی کنت و آییءَ لھتے جست و پرسءَ کنت و پدا دیم پہ ڈاڈر رھادگ گریت ـ
اے دگہ سھبءَ سازینءَ لوٹاینیت و وتی دلءِ ھالانءَ گوں آیی گشیت و گشیتی برو دینارءَ بگش منا زامات بکن، و ھر لب و ملامے کہ لوٹے من ترا دیاں ـ
سازیں بوّ و آتار و موزاک و سرومگے کنت و دینارءِ لوگا روت و دینارءَ جست کنت ـ دینار پسہ دات ھانی مریدءِ جشتارانت، مریدءَ پُچ و پرداچ آرتگ اَنت، مریدی جشتارءَ من دات نباں ـ
سرّاپیں سازیں چست بیت و ھانیءِ کُلا روت و و ھانیءَ سر و دیم کنت و دروت دات و گوں آیی گشیت: جنہ بل مریدا، چاکر نامداریں مردے، چل ھزار فوجءِ مستراِنت، درستیں ڈیھہ و دمگاں مشھوراِنت، مالدار و کس دارے چون کنے شدیگ و شوانگیں مریدا ـ
شیرزالیں ھانی پسہ دات: بس کن سراپیں جنیں، اے ھبر عیب اَنت پہ من، من وتی راجءَ پولینگ نکناں، در کپ چہ منی کلءَ ـ ھانی پہ گمزہ و ھکل سازیںءِ دستا گریت و چہ گدانءَ ڈن کنت ـ
سازینی جان آس گریت، رھادگ بیت و گشیت: اگر زندگ ببان و اللہ منا توفیق بدات، چہ ھر نیمگا سوھیہ و سراپیں جنیناں جم کنان، پکرے جوڑینان و قول اِنت منا کہ ترا گوں چاکر بانور کنان، تا اے یادگار بمانیت تا روچ مھشرا ـ

سازیں میرچاکری گورا روت و آییءَ ھال دات ـ دو پہ دو نندانت و پندلے سازانت، سازیں چاکرا سوج دات و گشیت برو ھما دیوانءَ کہ مرید نشتگ، دیوان کہ بز بیت شرطے ببند و مریدا ھم گون اے شرطءَ ھور بکن ـ
رندانی دیوان بیت و شیہ مرید ھم نندوک بیت ـ اول سرا جاڑو جلب قول کنت و گشیت ھر کس منی ریشانءَ دست بجنت من آ کسءَ زندگ نیلاں ـ میر ھیبتان ھم گشیت اگر ھر کسی ھشتر گوں منی بگا گوں کپت، من آ ھشترا پدا ندیاں اگر واھندی بییت واھندا ھم کشاں ـ میرچاکر پسہ دات، من اے سولءِ بنا ننداں اگر کسے بییت و اے کھورا بگڈیت من چست نباں ـ مانیت بے وسیں مرید، قول کنت کہ پنچشنبہءِ سھبءِ نمازا اگر کسے چہ من دادے لوٹ اِت من آییءَ داد دیاں ـ
چاکر کہ اے ھبرا اِشکنت سک گل بیت ـ چست بیت و روت سازینءَ ھال دات و رند چہ مدتے لھتے لوڑی و سازگر مچ کنت و سوج اِش دات، برواِت بچاراِت مرید کہ سھبءِ نمازا چہ مسیتءَ کہ در کپیت آییءَ داد بلوٹ اِت بلے شین کن اَت ھانیءَ، اگر نداتی برواِت آییءِ لوگءِ دپا ھمودا ببنداِت و بجن اِت ساز، اگر زر و سھری دات اِت مزیراِت ابید چہ ھانی، زر و سھر من وت شمارا دیاں ـ
لوڑی ننداَنت شیہءِ کلءِ دپا و جن اَنت ساز، مھلوک پہ سیل و چارگا کیت، بلے زان اَنت کہ چاکر و سازیںءَ پندلے سازاِتگ پہ بے وسیں شیھہءَ ـ شیھہ سک نگیگ بیت کہ لوڑیگاں آییءَ پہ ڈھل و سرود زرتگ، و ھر دادے کہ آیانءَ دات نزیراَنت و گشنت: مئے داد دُنانی ھانک اِنت، راجءِ تلاھیں بانک اِنت، ھورانی بے عیبیں گل اِنت ـ
مرید پسہ دات: من ھانگلءَ دات نباں، ھانی منی جشتاراِنت ـ شما دادے بلوٹ اِت کہ من داتی بکنان ـ منی ھنجر و یا اے رھواریں بورا بزیراِت، گڈا آسری منی ھیشیں سراِنت ـ
ٹگیں لوڑی شیھہءَ شگان جن اَنت و گشنت: شیھہ تو دادانی مردے نہ ائے، تو وت ترّءِ و داد گرءِ، ماں میتگاں چنڈ گرءِ، بانگ دئے و ترّءِ زکات گرءِ، داد ھما مرد دیئنت کہ پیراِں پت اِش داد داتگ اَنت ـ دادانی واجہ چاکراِنت ـ
اے سوچاکیں شگان مریدءَ سک سوچ اَنت ـ نندیت و ھیال کنت وتی دلا، من و ھچ نزانان ھانی چہ رنگے، سبزے یا گورگے، بلے زانان ھنچو کہ ملکءِ اے دگہ مردمان اِنت، مَٹی باندا منا رسیت، پرچے وتی قولءَ وراں، پیریں پتءَ بنام کنان، باندا چے جواب دیاں ـ
مرید چست بیت و گوانک جنت تا سے برا گشیت: ھانیءَ من بکش اِت پہ لانگو و لوڈیچھاں، بلے برواِت ھانیءِ مات و پتءَ جست کن اِت ـ لوڈی تچان بنت دینارءِ کلءَ رواَنت و گش اَنت مریدا ھانی بکش اِت و داد دات مارا ـ
 
ھانیءِ مات دیما گوں دینار کنت و گشیت: دینار! ھانی مریدءِ جشتار بیتگ، بلے مریدا کہ بکش اِتگ نوں چہ مئے دستءَ دراِنت، بل کہ برانتی لوڈیچھاں ـ
ھانیءِ مات ھانیءَ سھرین پشک و زردیں سریگے سرا دات و سمبھینیت و دات لوڈیانءَ ـ ھانی دیما گوں لوڈیان کنت و گشیت: او لانگو و لوڈیچھاں، منا براِت شیھہءِ گورا، رکست کنان شیرءِ نرا، زانان مئے گڈی نوبت اِنت، منی وستاریءِ نامی پراِنت ـ
 
لوڈیاں ھانیءَ زوراَنت و براَنت مریدءِ گورا، دیما گوں مرید کنت و گشیت:
او شیھہ مرید! او شیھہ مرید، کسءَ چشیں کارے نہ کتگ، مرد پہ وتی وشنامیءَ گنج و دگہ مالان دیئنت، میتاپ و شاھی کیلگاں، یا لانکی برّوکیں روھبراں، کس وتی آھوپریں دوستءَ ندات ـ بلے تو کہ منا اے لانگو و لوڈیچھان بکشاتگ، دلجماں منی اوبال ترا گر اَنت ـ
ھانی اِش برت چاکری کلا، ھپتگے رند چاکرا ملاے لوٹاینت و ھانیءَ نکاحے پر کت ـ
ھانیءِ ھیال مریدءِ دلا آتک اومانے کت کہ بروت ھانیءَ بچاریت، سر گپت و شت ڈاڈر، چمی کہ پہ ھانی کپت اَنت سک بژنی بوت ـ
سبھانھو ! سبھانھو، من کہ دیتگ دوست وتی، ھانی چہ شیرا شرتراِنت، شیرا کپ و گجے سربراِنت، ھانی چہ ماہءَ شرتراِنت، ماہءَ گبارے ماں دپ اِنت، ھانی چہ درستاں شرتراِنت، شمس و سھیلءِ درور اِنت ـ
مرید کہ ھانیءَ گندیت سرءِ ھوشی روت، گنوک و بیسار بیت، گورءِ پچانءَ درّایت و چاک چاک کنت و گرمیں سکانی تھا لیٹ وارت، کیت کُلوا کھورے بنا نندیت آسے روک کنت و کمیرے سھر کنت و وتی درستیں بند و بوگان 77 داگ دات ـ
مرید چہ بازیں گم و اندوھاں نشت نکنت ـ گون وتی پتءَ گشیت من نوں ڈاڈر و سبی نشت نکنان و ھانی دیست نباں ـ پُچ و پتینکاں زریریت و رھادگ گریت، چہ چاکری ماڑیءِ کشا گوزان بیت ھانیءِ چم کپنت و گندیتی و توارے کنت و گشیتی: او مرید دلگوش بدار، پرچے چشیں کارے کت اِت، ماراِ چیا برباد کت اِت، دست اِت وتی چماں جتگ ـ مرید چہ ھانی ھبرا سک پدرد و پریشان بیت ـ کشے راءَ روت و شپءَ واتر کنت ـ مھلوک واب بیت، بازار اَنسریت، پاس گران و پاس گراں دیم پہ چاکری ماڑی روت، گندیت ھانی و چاکر کش پہ کش واپتگ و وابنت ـ لوگءِ اِنانءَ گور کنت، گندیت کہ مھلوک وابنت، اوشتیت ھیال کنت اَپسءِ کاھان چہ دیما چست کنت و چاکری لوگءِ کشءَ ریچیت ـ اَپس شِدگا لگیت چاکر چہ وابءَ جاہ جنت، ھانیءَ سھریں پشکے گورا بیت کیت و دمانے اَپسءَ پیش کاہ کنت و لوگا گوزیت ـ مرید پدا کاھانءَ چہ آپسءِ دیما چست کنت، اَپس پدا شدگا لگیت ـ چاکر چہ وابءَ بست کنت ھانیءَ ناولیت و آگاہ کنت، اَپسءَ وتی کاہ وارتگ اَنت پادا برو پیش کاھی بکن ـ ھانی پہ اِشتاپی زردیں سریگے سرا کنت چست بیت و اَپسءَ پدا پیش کاہ کنت ـ دمانے گوزیت مرید پدا کاھانءَ چہ اَپسءِ دیما چست کنت چاکری کلءِ دپا ریچیت اِش ـ گُنگُدامیں اَپس پدا شدیت و پاداں چست و ایر کنت ـ چاکر پدا جاہ جنت و ھانیءَ پہ پریات و زاری آگاہ کنت ـ ھانی جست کنت چاکرا، ھر شپ تو وت اَپسءَ پیش کاہ کتگ، امشپی منا بے واب اِت کتگ پرچے!؟ چاکر پسہ دات: ھانی! منا سر دردے گپتگ بدیں، جان و جگر درد کن اَنت، بند و بوگان اوں سوچ اَنت ـ ھانی چہ زھر چاکر لوچ و جاندارءَ چست بیت و اَپسءَ کاہ کنت ـ
مرید کمے اوشتیت و دلا ھیال کنت، زانان کہ چاکر سک پریشان و نگیگ اِنت کہ وت پاد نئیت ـ پشت کنت و وتی لوگا روت ـ
چاکر سھبءَ چست بیت و وتی دیوانجاہءَ روت و درستیں راجءَ لوٹیت و دیوان کنت ـ نپرے راہ دات و گشیت: برواِت بے وتیں مریدءَ و آییءِ پتءَ شیھہ مبارکءَ ھم بیاراِت ـ آیان کہ کاینت دیوانءَ ننداَنت، چاکر چست بیت و گپا بنگیج کنت، دیوان موچ کنت و گوش داریت ـ میرچاکر دیما گوں دیوانءَ کنت و جست کنت، دوشی اِستونءَ چنت برا گرنداِتگ؟ رنداں پسہ دینت، واجہ ما ھچ ڈولیں گرند و گروکے نہ اِشکتگ و جمبرے ھم آزمانءَ نبیتگ!
چاکر تا سے برا جُست کنت، دوشی اِستونءَ چنت برا گرنداِتگ؟
شیھہ مرید پسہ دات: دلگوش بدار او کومءِ کماش و رھدربر ـ تئی جواب گوں من ھست و حاضراِنت، دوشی اِستونءَ تا سے برا گرنداِتگ ـ
اول ماں سیاھیں جمبرا "بزاں ھانیءَ جامگے گوراَت"
دومی مان شینکانی تلءَ "بزاں سریگ و گشانی مانپوشتگ اَت"
سیمی ماں سیاھیں ڈنءِ سرا "بزاں لوچ و جاندر اَت"
میرچاکر ھژم گریت و توار جنت شیھہ مبارکءَ و گشیت: او شیھہ مبارک! دوشی تا سے برا تئی بچءَ منی لوگءِ سرا بیڑ برتگ، نوں سرپد کں وتی چکءَ ـ چوش کہ بورے تردّیت مدام گوں من گیر و داراں، باندا روچ منا میاری مکن ـ تو یک بے وسین مردمےءِ، چہ من باج نبرءِ ـ اگر بچ تئی سرپد مبیت، ھلارے کنان ـ
شیھہ مبارک دیما گوں مرید کنت و گشیت: او مرید دلگوش بکن، چاکر کومءِ سراِنت، رندانی پشت و رھبراِنت ـ اگر کارے بکپیتی و گوانک بجنت ھزار مرد پاد کیت ـ من و تو گریبں، چاکری کاراں کار مدار ـ
مرید پتءِ ھبرا گریت، گوں گم و اندوہ چست بیت و روت گوں ھجی ھاجیان ھور بیت و دیم پہ ھجءَ رھادگ گریت، و ھر جاہ کہ ھانیءَ یاد کپیت بند و بوگاں وتی داگ دات ـ
 
ناصر محتشمی

ھانی و شیھہ مرید (2)


"دومی بھر"
مرید درچکے چیرا نشتگ اَت کپوتے آتک درچکءِ سرا نشت و کوکو کنگا لگ اِت ـ
مریدءَ سر چست کت و گشتی، بیا او ڈاڈرءِ وشتواریں کپوت، منی دوستانی مھرم و ھمبل، زاناں ترا ھانیءِ راز گون اَنت، پہ منی گینا وش و اَمبرءِ بوّا کنے، بیا و راست بگش او مُرگ، اگر منی دوستءِ قاصدءِ گڈا ھانیءِ گمزدیں ھالان اوں بدے ـ
پدا گشتی، بیا او کپوت نون بس اِنت ترا گون مرگاں ھور بئیگ ـ منی زپتیں زھیر و سُچوکیں ارساں بزیر و برو ھانولا سر کن و بگشی تئی زپتیں زھیر منا پہ نندگا نیلنت ـ مں ڈاڈرءِ سبزیں کھور و جنگلانی تھا کپتگاں، رنداں گوں چاکر نشتگ و گپ و دیوان اِنت اِش ـ من نزانت کہ چاکر گوں آ ٹگیں چنگیاں پہ رپک و حیلہ اِنت، شرط بندیت ترا چہ من پلّیت، جاڈوءِ کسانیں بچءَ، پتءِ دستءَ کوشاینیت، ھیبتانءَ گنوک کنت و بیبگرءِ بگّءَ پروشیت، منی جشتارءَ بارت و منا اے ڈول گوش و پونز کنت ـ
آسے مریدی دلا روک اِنت، کوکار کنت سوگند وارت و گشیت، او چاکرءِ شیھک اگر زندگ بوتاں وشیں آپان پہ تو زھر کناں، ھانیءِ پُلگ دردے بیت تئی جانءَ گریت، منی جشتارءِ کشءِ وپسگ ترا ھرام اِنت، شیرکنیں شربتاں پہ تو زھریں کچل بنت، گون سراپیں سازیں ھور بیت و منی دوست اِت پل اِت ـ
مرید ڈاڈرءَ ویل کت و گوں حاجیاں ھمراہ بیت و دیم پہ حجءَ شت .
یک شپے میرچاکرءِ دل اوماں کنت جاہ جنت پیش کنزان بیت و میزاں میزاں دستءَ دور دات ھانیءِ آسکی گردنءَ کہ وتی دلءِ ارماناں بریچیت، بلے اپسوز کہ چاکر پہ ھانی پت و براتے اَت، و چہ مریدءِ درد و دوریاں مدام آگاہ اَت، چست بیت و گشتی او چاکر! گنداں شریں کلامے گپتگ ترا، مپتءَ زور مجن منی بالشتءِ سرا، منی و تئی نزیکی نبیت تا روچ مھشرا، راستے کہ تو منا نکاح کتگ بلے من گون تو نوپساں!
ھانی چہ چاکرءِ دستءَ سیہ دل و بیزاراِنت، ابید چہ آزمانءَ دگہ واک و مدتے پہ وت نگدیت، دستان آزمانءَ شھاریت و پریات کنت ـ
منّت کنت جمبرانءَ و گشیت او جمبراں شما کہ بلند و آزمانءِ سرا اِت، گوارات و ریچ اِت وتی بھارمیچیں دانگاں، پرچے تینے منی دلا داتگ شما، برواِت مکہءَ، چارمی پاسءَ ایر دئیت مکہءِ چاردورءَ بگواراِت، بچاراِت ماں ھما شھر و جنگلاں شیھہءَ درگیج اِت و شریں رگامے آییءَ سرا بگواراِت آییءِ گیمرتگین ارواہ و آچشین زردءَ سارت و ھنک کن اِت تا کہ ھجبر گرمی مگندیت منی دوست ـ
چلہ گرماگ اِنت، استوانءَ گرندگے جت و ایر دات رگاماں، ھور شنزگا لگ اِت، مرید چہ وابءَ بست کت و نشت دویں دستاں سرا کت و سرا کونڈانی سرا ایر کت و پگرانی تھا کپت و ترونگلیں ارس چہ آییءِ چماں شیپ گراں بیت اَنت، گوں بے وسیں پریاتے گشتی، چوں کناں! نیست اِنت قاصدے کہ دیمی دیاں، ھانیءِ زپتین زھیر واب و آرام نیلنت منا ـ
اَنگاہ کپوتے کوکو کنگا لگ اِت، مریدءَ سر چست کت و توار جت کپوتءَ، او مکہءِ سبزیں کپوت بس کن، اینچو کوکو مکں اے نیم شپاں، بیا و ببر مستاگءَ منی، سھبی کہ روژنا بیب روچ بال بکں دیم پہ مکراں، بلے برز برو برزتر چہ جمبراں تا کہ مکرانءِ نیلیں زرءِ نودانی نمباں مگراَنت بالانءَ تئی ـ
مریدءَ گشت، برو او کپوت شالءَ کہ ترا ھچ پرواہ مبات ـ بلے ھنچوش کہ من ترا گشاں اِشنت منی دوستءِ نشانیاں، ایوک و تھنا نشتگ، زردیں سریگے سرااِنتی، گوں ھمسروگاں ھور نبیت، مدام چاریت و رھسراں منی ودارا کنگااِنت، روک اِنت و جشیت منجلی، گیمرتگ و لاگراِنت چہ گماں، بلے او کپوت بچار اگر وپتگ و وابت، پادی مکن گوں وتی تیزیں چمبلاں ـ شریں ساھتے بنند و دم بدے وتی ھریریں بانزلاں، وھدیکہ چہ وابا پاد آتک، نزیک ببو و بدے منی زردءِ زھیراں و بگشی، گوں حجی حاجیاں گوں کپتاں و مکہءِ درچکانی چیرا نشتگاں، روکان و جشان پہ تئی زھیراں، ھر وھد کہ اومان کنان بند و بوگاں وتی داگ دیاں ـ ھانی تو منی ھمراہءِ کسانیءِ، من ترا شموشت نکنان، کندگ و بچکندگ تئی یاد کپنت وھد و مدام ـ
ھانی:
ھانی پسہ دات و گشت گوں کپوتءَ، بیا مکہءِ دربندءِ کپوت اینچو پریات مکں، منی ٹپیں دلا سنٹ مجن، بیا و نند منی اسپیت و کوشیں زانسراں، مں ترا زرّیں تاسانی تھا آپ دیاں، زیر و بر منی سلاماں پیش کن مریدا، بگش دوستءَ منی، من ھم چہ تئی گرانیں گماں باراں، بلے جنینیاں دستا ھچ نبیت منی، گٹ و ھیراں نشتگاں، زور منا نیست کہ گوں چاکر جنگ بکناں، کوٹءَ بپروشان و چہ کوٹءَ دربکپاں ـ دست بندان و پریات کناں، بیا او مرید من تئی ودارا نشتگاں ـ
مریدءَ کچکولے بڈاَت و عصا دستا پیتکگ اَت، میزاں میزاں ھانیءِ لوگءِ دپا آتک و اللہ کش اِت و اوشتات ـ ھانیءَ کوڈیءِ چیر جت و چہ دانءَ پُر کت شھار دات پہ شیھہءَ بلے شیھہءِ چم سک اِتنت و روک روک چاراِتی ھانیءِ چمانی تھا ـ ھانی چہ پریاتاں درمنتگ اَت، دمانے رند سازیں رس اِت، سازینءَ پجاہ آرت پہ گزب ھکلی کت شیھہءَ و تواری جت چوریگانءَ، بیااِت چکان اے پنڈوکا تاچین اِت چدا ـ چوریگان پہ ڈوک زرت شیھہءَ، شیھہ چہ ھمودا پشت کت و رھادگ گپت، مرید کہ پُشت کت، ھانی آییءِ گامگیجاں پجاہ آرت، چگلی کت کوڈیءَ و تچاں تچاں بلے مرید شت و ناھمدیم بیت ـ ھانی گوں گیمرتگیں زردے چھر کت و نشت لوگا گریت و پُٹینت اپسوز وارت کہ گپتگیں مرگ چہ دستا بال کت و شت ـ
ھانی:
ھانی چہ وتی جنینی و آجزگیءَ سک بے وس و بے واک اِنت، ھچ راہ و درے پہ وت نگندیت ـ دست بندیت گوں وتی سروگ و دزگھاراں پریات کنت و گشیت: او منی گھار و دزگھاراں جم بت و برواِت چاکرءَ منّت کن اِت و بگشتی پہ ھدا بچار منی سوناں بدءِ، گرندے تئی سرا کپات کہ مریداِت بزگ و بیچارگ کت، بے وس و وارنت کپتگ ماں مکہءَ ـ
چاکر قاصدءِ ھبرا گوش کنت و پدا گوں آییءَ گشیت، برو ھانیءَ بگش اگر منا زیرءِ ھپت برا زرشان اِت کناں، بیست و چھار گوک تئی پادانی چیرا کشان، دوسد سھر تئی پادانی پادیگ کنان، تلاھیں تھتے پہ تو جوڑ کناں، اے ھزار زراَنت من تئی لب اِش دیاں، جدی نوکراں تئی کاردار کناں، تو اگر منا دوست بدارے من ھم ترا دوست داراں، پتکگیں امبے وڑا ترا دلے سرا ایر کناں، چوشاں و دلے زنگاں دیر کناں، ھانی پرچے تو گنوکے پہ ھما یکیں دانگءَ ـ
ھانی گریت و پریات کنت و گشیت گوں میرءِ قاصدءَ، چاکر پہ تئی لب و تماھاں منی دل رازی نبیت، تئی شھد منی دپا زھر و کچل اَنت، تئی شار و پوشاک منی جانءَ آس و اَنگراَنت، تئی سُھر و طلا زوم و دندسکی دجنت منءَ ـ
ھانی دستاں آزمانءَ شھاریت و گشیت ـ چارموٹ ترا کشات دردے ھری، من کنکاں دعا پرچی منی دعا ھچ رنگا نگپیت، ملکموت بیا چاکرءَ چکپروش بکن، آسنیں ڈوکے زیر و دلءِ بندی بجن، وپتگیں وابءَ چہ ھما وابءَ بود مکنت ـ
 ناصر محتشمی


شیہ مرید (3)

 

سیمی بھر
نرمین بھارگاھی ھورے شنزگا اَت و دلنشینین گواتے کشگا اَت ـ چہ مریدءِ دلبرّیں زھیراں ھانی سک تکانسرت ـ ھانیءَ بُرّے دزگھار زرت و چہ بازارءَ درکپت و ریکی جمپے سرا نشت و بادمین چمان دیم پہ زرا شانک دات اَنت ـ گِندگا بوجیگ کرّگی ترّد جنان و موجانی سرا سِرّان و پہ زراب پیداگ اِنت ـ
بوجیگ آتک و تیابءَ لنگر کت ـ حجی حاجیاں بازارءَ شنگ بیت اَنت ـ ھرکسءَ گشت کہ کابلی میاہ اَنت ـ مرید نشت بازارءِ کنکا و کچکول دستءَ کت و دیم پہ چاکری ماڑیءَ رھادگ گپت ـ گوں عاجزیں پریاتاں اللہ کشان و ھانیءِ کلءِ دپا اوشتات ـ
ھانی آییءِ اللہ و پریاتءِ پسہءَ گشت: او مسکینین پکیر بس کن عاجزیں پریات و اللہءَ کشگاں ـ اِشتاپ کن بدے مریدءِ ھالانءَ ـ اگر مریدءِ وشیں ھال و اھوالان اوں بدئے، کولنت منءَ تلاھیں دُورّان کشاں چہ گوشان، پونزءِ پُلُک و دستءِ سنگھاں، پادءِ پادیگ و نگرھیں مودبنداں، اے درستاں بخشان و ترا داد دیاں، ابید چہ مالاں اَنگت سرا ھم پہ مرید کربان کنان ـ
ھانی پدا پریات کنت و گشیت گوں پکیرا: نون بس کں عاجزیں پریاتاں پکیر، گَل کن و بچکند بدے وشیں اھوالاں ـ
پکیر سرا چست کنت و گشیت: بی بی من شیہ مرید نامیں مردے ندیستگ! بوجیگ ماں زرا سک بازاِنت و دریا مزن و جھلیں دریایے، بلے بی بی شیہءَ پرچے زھر زرتگ؟
 
ھانی نشت گوں پکیرا درد و دل کت و گشتی، گوشدار کہ کسھاں کاراں ـ
مردے ھست اِنت نام اِنتی چاکر، سکین رپک باز و دلارے ـ رندانی سریں سروک اِنت ـ یک روچے دیوان کنت و شرط بندیت، جاڈوءِ تاسوکیں بچءِ سرا باھینیت ـ ھیبتان بیبگرءِ بگا زنت ـ لانگواں مست کنت و مریدءِ جشتارا پُلیت ـ
مریدءِ جان و جگر روک بنت و چہ دلءِ جھلانکیءَ اُپارگے کشیت و دست ماں کونڈان جنت و چست بیت ـ ھانی کوڈیءِ چہ چاکرءِ گندماں پُرّ کنت و پہ آیی شھاریت، بلے پکیر چمانءَ جنت آییءِ چمانی تھا و دانانءَ ھچ نہ چاریت ـ اَناگاہ سازیں رسیت شک کنت ـ نھرّ کنت پکیرا و گشیت: اِشی میایے نہ اِنت دان پنڈیں، ٹگ و کابلی سراپے ـ
ھانی ھکل کنت سازینءَ و گشیت: بس کن ھرّگیں نیلگ سر ـ کور بات اَنت تئی دوئیں دیدگاں ـ زاناں مرید تیگ اِنت؟ من پہ آیی کندگے مھتاجاں! تو و ٹگیں گوھر و رنگ بازیں سمّی سے ایں چاکرءِ دلاراِت و چوش کہ بلاھے پرچے منی جانءَ اِت؟
سازیں دو دست کنت ھانیءَ، ھانی گوں دانان کپیت ـ پکیر ھانیءَ چست کنت و تونیگیں دلءِ سرا داریتی ـ ھانی وتا چہ پکیرا گیشینیت ـ پکیر پشت کنت و رھادگ گریت ـ ھانی آییءِ رواجا پجاہ کاریت و پدی کپیت ـ پکیر روت و پدا بوجیگءَ سوار بیت و دیم پہ مکہءَ روت ـ
ھانی پدا گوں پیشیگیں ارمانان نندیت و گریت ـ توار کنت کلاتءِ کاڈانءَ و گشیت: بیااِت او ماھیں جناں ـ بیااِت گوں شما عرض اِنت منءَ ـ برواِت میر چاکرءَ منّت کن اِت و بگشیتی، تو راجءِ کماش و مسترءِ ـ مزنین نام و ننگے واھندءِ، بلے سکین بدیں کارے تو کتگ! زوت کن و منی سوناں بدءِ ـ تو گوں برّے دلارا پہ من ٹوھیں زلمے کتگ ـ گوں اے جُڈالءِ قوم و سیاداں ـ دلار و ٹگیں سیھراں ـ کجا ملکءَ مھلوکءِ جنکانءَ پہ شرط براَنت؟ تا آ روچی کہ من اِش گوں تو نکاح کتگ، من چہ تو جدا وپتگاں ـ چہ تئی کشا دیر بیتگاں ـ تئی دلءِ مراد پورہ نہ بیتگ اَنت و من چہ گماں پیر بیتگاں ـ چاکر سی و دو سال گوستگ، منی ڈکمیں مود راست بیتگ اَنت ـ زلپ و ماپران گیمرتگ اَنت ـ گجگیں گوراوں ایر مرتگ اَنت ـ جنکانی دل وش اِنت، میتگ و بازاراں ترّاَنت و سیل کن اَنت ـ بانوری وتا سمبھین اَنت و وتی مردانی کشءَ وپتگ و وشیں واب جن اَنت ـ بوس چہ شھدیں دپان اش چن اَنت ـ چاکر تئی آروسی گود و پرداچ اَنگت ماں ھما بگچھاں بستگ اَنت ـ سھر و زیور دنز گپتگ اَنت ـ گلیپ و منجلان یک کرّا کپتگ اَنت ـ آبرشمیں گُد کھن بیتگ اَنت ـ چاکر! باور کن کہ من اَنگت تئی یاتءَ نہ اں ـ زیت کن منی سوناں بدءِ ـ
چاکر دست ماں ریشان جنت و گشیت: نوں چدو گیش اوپار نہ بیت ـ بیا کہ تئی سونانءَ دیاں ـ
چاکر سے اشرفی چہ کیسگءَ کشیت و توار جت مولدءَ ـ بیا مولد اشاں بزیر و برو ھانیءِ دیما شھار و بگشی تو پہ من مات و گھارءِ، چہ من رکستءِ، ھر نیتے دارءِ بدار ـ
ھانی کہ اے ھبرا اِشکنت سک گل بیت ـ سھبءَ کہ چہ وابءَ پاد کیت، گندیت وتی پتءِ شوانگا گشیتی: او بابکءِ مالءِ شپانک تو کہ مالاں چراگاں برے ـ بچار اگر تو دیست یک رمبے دیوانگیں پکیر، مردے گوں اے پکیراں گون اِنت ـ پشکی آستیگ پر نیست ـ شلورءِ پانچکانی درتگ اَنت ـ دیوانگ اِنت، دپی گج و لیتار اِنت ـ مدام ھانیءِ نامی دپ اِنت ـ تو کہ اے مردءَ دیست امبازی کن، پیشانی دروت بدے و بیاری منی کلءِ تھا ـ
شوانگ ودار کنگا اَت کہ اَناگاہءَ رمبے پکیر آتک ـ شوانگ کپت ھما مردءِ پدا کہ ھانی نشانیاں داتگ اَت ـ پکیر چو دیوانگاں چک جت و گشتی: تو کئے، پرچے کدینءِ منی تاجگیں ٹپاں ـ بند بنداوں سوچنت و داگ داتگ اَنت ـ شوانگا امباز کت پکیرا و ھانیءِ پیگامی داتنت و زرت و آرتی میتگا ـ
پکیر کہ ھانیءِ کلءَ آتک، ھانی گنوکانی پیما امباز کت وتی دیوانگا و بوس چہ آییءِ دپ و پیشانیگاں زرت ـ شریں دمانے دل پہ دلءِ سرا ایر کت و نشت و گشتی: بیا او مرید مردانگیں، بیا او مرید شاھانگیں ـ بیا دور پہ دوبار آتکگ اَنت ـ سیرءِ گُد و پرداچ تئی من پہ مراد دوتکگ اَنت ـ
ھانیءَ توار جت وتی ترو و ناکوزاتک و بازارءِ مردمانءَ و گشتی : بیااِت منی دوستءَ جان شود کن اِت ـ شیریں یلءَ سالونک کن اِت ـ عطر بریچ اِت ماں آییءِ پاگ و چوٹواں ـ ھانی وت ھم چست بیت و سر و جان کت، اسپیتیں ملگوراں سیاہ کت اَنت و وتا بانوری سمبھینیت و شریں پچ و لباسے کت، سھت و زیوراں پر کت و گوں مرید زان پہ زان بیت و گلایش کت مریدءَ ـ بلے مرید پہ زھر چنڈاِت ھانیءِ دستءَ و گریت و گشتی: ھانی گوں مں نزیک مبو! کہ منی تاجگیں ٹپ کُداَنت ـ منی بند و بوگ داگ داتگ و سوچنت ـ تو ھر چی کہ بگوشے، من ترا باور نکنان ـ
مرید زھر گپت و چست بیت و گشتی: آ زال کہ مرداں گپتگ اَنت، چیر چادراں برتگ اَنت، دست و گلایش بیتگ اَنت، نرمیں گوراِش ھارینتگ اَنت ـ ـ ـ ـ ـ ـ ھانی آییءِ ھبرا گڈاِت و پسہ دات: او شیہ مرید، او شیہ مرید، او شیہ مرید دیوانگیں، لاپی گنوک چارماھگیں، آ زال کہ مردان گپتگ اَنت، چیر چادراں کنزینتگ اَنت، نرمیں گوراِش موڈینتگ اَنت، گور چہ گڑاں شورینتگ اَنت، گڈا بچ و جنک اِش آرتگ اَت ـ مرید کواَنت منی بچ و جنک؟ مرید منءَ پیشی یاتاں مدے! تو چہ وسوساں پیر بیتگءِ و چہ منی گورا دیر بیتگءِ ـ
مریدءِ شگانان ھانیءَ سک تورینت ـ چست بوت و گشتی او شیہ مرید دیوانگیں آ کساں کہ شرط جن اَنت، قول و قرار کن اَنت، لانگواں داد داینت، وتی دستءِ سلاہءَ دینت، لانکءِ دو گوشیں ھنجران، اپساں گوں تازی کورّگاں یا بَگ و جُڑاں، مرداں چشیں چیزاں داد دینت ـ تو دیست کہ لانگو پہ رپکے اتکگ اَنت ـ میرچاکرا لب و ملام داتگ و راہ داتگ اَنت ـ مرید وھدیکہ لانگواں چشیں گپے گوں تو کتگ اَت، تو وتی لانکءِ ھنجر بکشتیں و آیانی زباں چہ نُکا برّتیں ـ بل کہ آیان تچان شت و گوں چاکر گونگی کتیں ـ مرید تو پولنگے جھانءَ ایر کت ـ
مریدا ھانیءِ گپ پہ شری گوش داشت اَنت و دلا ھیالی کت و زانتی کہ من مزنیں ردیءِ کتگ، ھانیءَ ھچ ڈولیں میارے نیست اِنت ـ کسہ چہ ھمدا آسر بوت ـ مریدءَ امبازاں رپت ھانیءَ و بوس چہ ھیرواریں دپا گپت و پدا دوئیں دوست یک بوت اَنت ـ
 
اے کسہ سے بھراِنت و چہ میراث کتابءَ زورگ بوتگ ـ اگر ھر ڈولیں کمی و گیشیءِ ھست اِنتی، پیشءَ پیش چہ بلوچ راجءَ پھلی لوٹان و شمئے %

[ چهارشنبه ٢٩ تیر ۱۳٩٠ ] [ ۱٢:٤٢ ‎ق.ظ ] [ عادل قنبرزهی ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

امکانات وب
قرآن آنلاین

,,

اسما خداوند متعال